تخریب چهره ی علما، به جُرم موافق نبودن با حکومت!
تصور بسیاری بر این است که بحث در مورد مسأله ی سیاسی ایران عمدتا بر حول مسأله ی فقهی-اعتقادی ولایت مطلقه فقیه می چرخد و با حل شدن آن دیگر جایی برای اختلاف نیست.
حال اینکه پردازندگان انقلاب به خوبی نشان دادند دل بستن به این حکومت نه تنها به بهای فدا کردن اصل رکین امامت، که در گرو ذبح اصول اولیه فطری و اخلاقیست…
✅ اگر مسأله تشکیل حکومت و انقلاب، صرفا با یک دید نظری و فقهی نگاه می شد، اختلاف نظر در آن بسیار طبیعی، و نظر مخالف شایان تحمل و بررسی می بود. افراد وارسته ای نظیر مرحوم آیة الله خوانساری و… چه گناهی داشتند که در این زمینه نظر موافق ندارند؟ آیا می بایست برای هموار کردن ریاست آقایان آخرت خود را در مقابل دنیای آنان بفروشند تا راضی بشوند؟! خوشا به سعادتش که تمام رنج و درد غربت را به جان خرید و اسیر چندی حطام دنیا نشد…
(ثقه ای نقل کرد که در مسیر مسجد همراه ایشان بود و احدی به ایشان سلام نکرد، حتی در خیابان نافهمی با آب دهان به ایشان جسارت کرد…)
به گزارش کتاب جرعه ای از دریا در این مورد توجه کنید:
