بگویم یا نگویم فایده ندارد!

در شب 19 آذر راجع به مجلس خبرگان جمعی از مدرّسین نزد [آقای گلپایگانی ره] آمدند و اصرار داشتند که معظّم له راجع به شرکت در مجلس خبرگان اطلاعیه بدهند، زیرا آقا تا آن شب که شب 19 آذر بود حاضر نشده بود چیزی بگوید. مدرّسین اصرار کردند روی این موضوع. فرمود: آیا شما احراز کرده اید که خود آقای خمینی مایل باشد که من چیزی بگویم؟ گفتند: بلی، جطور میشود که مایل نباشند! فرمودند: آخر هر چه ما گفتیم که ترتیب اثری داده نشد، مثل این که گفت و نگفت ما یکی باشد! [یعنی بگوییم یا نگوییم فرقی ندارد]. گفتند: خیر اینطور نیست. فرمودند: آخر من خودم میدانم که میل به نظر من نیست.مگر قضیه آن مرد حاجی را ندارید که خادم امام زاده ای گفت بشخص حاجی محل که: امام زاده را در خواب دیدم، فرمود به حاجی محله بگو که قبر مرا تعمیر کند، من به شما میگویم. حاجی گفت: قربان این امامزاده بروم، اگر آقا مایل بود که این کار بشود چرا به خواب خودم نیامد!!
بالاخره اصرار مدرّسین و تلفن مکرّر (آقا احمد؟) از تهران ملزم شدند که بیانیّه ای در رابطه با خبرگان بدهند و ساعت 8 صبح 19 آذر آن بیانیه از صدای جمهوری اسلامی قرائت گردید.

(از یادداشتهای خطی شیخ علی افتخاری گلپایگانی)