ولایت، همگام با امامت

از مجموع روایات استفاده می شود پذیرش ولایت هر امامی منوط به ترک ولایت هر فرد دیگر است.
یعنی هیچ کس نمی تواند مدّعی شود من هم ولایت امام زمان علیه السلام را دارم هم ولایت فلانی را! زیرا در این صورت بهره ای از ولایت حقیقی نخواهد داشت:

♦ روایت قدسیه: «هر کس با اهل بیت پیامبرم (صلوات الله علیهم اجمعین) بجنگد، عذابم او را فرا می گیرد، و هر کس غیر از آنان را به ولایت بگیرد در خشم من جای خواهد گرفت».
«و من حارب أهل بيت نبيي فقد حل عليه عذابي، و من تولّى‏ غيرهم‏ فقد حل عليه غضبي‏» (عیون اخبار الرضا علیه السلام، ج 2، ص 68)

توضيح بیشتر اینکه به شهادت عقل و نقل، متعلّق ولایت از دو حال خارج نیست: یا امام معصوم هست که مطلب روشن است. اما اگر هر فرد دیگری باشد او امام جائری است که ولایت او عذاب آخرت را در پی دارد.

♦ حدیث قدسی دیگر:
خداوند متعال گوید: «به درستی که عذاب ميكنم هر مردم مسلمانی را که به ولایت امام جائری که از سوی خداوند نیست، معتقد شوند؛ حتی اگر اعمال این مردمان نیک و پاک باشد.
و همانا بگذرم از هر مردمان مسلمانی که به ولایت امام عادل از سوی خداوند معتقد باشند، اگر چه آن مردم اعمالشان ناراوا باشد». (کافی، ج 1، ص 376)

تقسیم این حدیث صحیح السند، گواه روشنی است بر این که ولایت دو صورت بیشتر ندارد: ولایت امام عادل، و ولایت امام باطل.

در اینجا چون تحریف کنندگان دین نتوانستند باور کنند که امام جعلی شان، جائر و باطل است؛ پا بر ضروریّات دین و اصول امامت گذاشته و سعی کردند نظریّه ی #تعمیم_امامت را ترویج کنند! و بر این اساس به تعداد ائمه علیهم السلام افزوده و انحصار امامت را شکستند.