سلوک عاطفی امامان (علیهم السلام) برای تربیت شیعه

از شاخصه های مهم دین، تأکید بر هماهنگی میان اعتقاد و عمل است.به صورت عمومی این هماهنگی چنین تبیین می‌شود که لازمه‌ی اعتقاد به خدا و قیامت، مراعات فرمان‌های الهی و کسب رضایتش و فرار از دوزخ است. اینگونه نگاه میان تمام ادیان آسمانی مشترک ا‌ست.
🔸اما به گونه‌ای خاصّ تر، تشویق بر این هماهنگی بر اساس مقدمات عاطفی صورت می‌گیرد. این نوع تشویق، به صورت خاص در مکتب شیعه بسیار پررنگ است؛ به این بیان که: ماهیت تشیع چیزی جز وابستگی به اهل بیت علیهم السلام نیست؛ آنچه هر فردی را معتقد به تشیّع کرده، جذابیت ملکوتی ویژه‌ی اهل بیت علیهم السلام است که افراد را به خود می‌کشاند.شیعیان در مناسبت‌های مختلف این کشش خاصّ را به نمایش گذارده و تلاش می‌کنند به هرگونه که شده وابستگی خود به معصومین علیهم السلام را ابراز کرده و مورد توجّه آنان قرار گیرند. چه این‌که رابطه‌ی عاطفی دوطرفه است و احادیث فراوانی بر عنایت ویژه‌ی معصومین علیهم السلام نسبت به شیعیان، تأکید دارند.

✅این محبّت سرشار، سرمایه‌ی مهمّی است که راه را برای همگام شدن با اهل بیت علیهم السلام در مسیر هدایت باز می‌کند. چه این‌که به طور عادی وقتی کشش عاطفی به صورت حقیقی وجود داشته باشد، محبّ تلاش می‌کند تمام روش زندگی خود را بر اساس میل محبوب خود تنظیم کند. در غیر این صورت، باید در صدق ادّعای دوستی خود تجدید نظر کند. برای همین در روایات مختلفی بیان شده که کوتاهی در رعایت خواسته‌های امامان علیهم السلام، موجب خروج از ولایت آنان خواهد شد…

عن الصادق علیه السلام: «أي شي‏ء أشد على قوم يزعمون أنهم يأتمون‏ بقوم فيأمرونهم و ينهونهم فلا يقبلون منهم‏» (المحاسن/۱۸)

✔️«چه چیزی ناگوارتر از اینست که گروهی ادّعا داشته باشند که به امامت افرادی معتقدند، اما وقتی آن افراد به آنان امر و نهی کنند از آنان نپذیرند!».